Satyryk, autor tekstów ok. 200 piosenek, współzałożyciel kabaretu Elita.

Zaczęło się od gitary i amatorskiego śpiewania. W 1968 r. ktoś namówił Kaczmarka, by wystartował w przeglądzie piosenki studenckiej. Tam zauważył go Tadeusz Drozda, z którym w marcu 1969 r. założył studencki Kabaret Politechniki Wrocławskiej Elita. Trzecim ojcem założycielem był kilka lat młodszy Jerzy Skoczylas.
Elita, znana początkowo w środowisku studenckim (pierwsze sukcesy odnosiła na Famie w Świnoujściu), w 1971 r. wypłynęła na szersze wody; piosenka Kaczmarka "Kurna chata", przyniosła jej nie tylko nagrodę Radiokomitetu na opolskim festiwalu, ale i stała się ogólnopolskim przebojem cieszącym się ponadczasowym powodzeniem podobnie jak kolejne jego utwory. Po sukcesie opolskim kabaretem zainteresował się Andrzej Waligórski, kierownik magazynu rozrywkowego wrocławskiego radia "Studio 202". Ta wieloletnia współpraca, do śmierci Waligórskiego w 1992 r., zaowocowała skeczami "Rycerzy trzech" i piosenki z tekstami, a nawet muzyką Jana Kaczmarka. Prócz "Kurnej chaty" były to: "Polskie Strzechy" - czyli "Nie angielskie, nie kreolskie", "Zerowy bilans czyli Pero, pero", "Czego się boisz głupia", "Do serca przytul psa", "Ballada o mleczarzu", "Wapno", "Co się zżera w jeziorze", "Oj naiwny", "Walc śnieżynek", "Nasza litania", "Europa" i wiele innych piosenek z muzyką Włodzimierza Plaskoty, Bogusława Klimsy i syna - Jacka Kaczmarka.
Z kolei poznany na Famie warszawski satyryk Marcin Wolski zaprosił "Elitę" do współpracy przy z radiową "Trójką". Swoje okienko "Elita" miała w Ilustrowanym Tygodniku Rozrywkowym (tzw. ITR), potem Ilustrowanym Magazynie Autorów, w "60 minut na godzinę" i magazynie "Zsyp" w programie I PR. To właśnie w magazynie "60 minut na godzinę" pacjent Kaczmarek zaczął odwiedzać "młodą lekarkę", Ewę Szumańską, leczącej go od absurdów najpierw PRL, a potem już niepodległej RP.
W ciągu trzech kolejnych dekad (w latach 70., 80. i 90) Kaczmarek i Elita występowali też dla Polonii w USA, Kanadzie, Australii, RPA. Pod koniec lat 80. zaczęła się walka Jana Kaczmarka z postępującą chorobą Parkinsona. Kilka lat przed śmiercią nie był już w stanie występować na scenie ani nagrywać audycji radiowych.
Osoby, które go znały, podkreślają jego wielki talent, kulturę i skromność. "Kompletnie pozbawiony jadu i zawiści" - mówił o nim Wojciech Młynarski. Kolega z "Elity", Stanisław Szelc zwraca uwagę, że Kaczmarek, inżynier elektronik "był humanistą najwyższej próby, niezwykle wykształconym i wrażliwym. Ocenia, że wraz z Koftą, Grechutą, Młynarskim i Osiecką mieścił się w piątce najwybitniejszych twórców piosenki poetyckiej młodszego pokolenia, po Tuwimie i Gałczyńskim.