Jeden z najbardziej cenionych na świecie polskich reżyserów. 

W latach 1964-1968 studiował w Łódzkiej Szkole Filmowej – do szkoły dostał się za trzecim podejściem. Po ukończeniu studiów zajął się filmem dokumentalnym. Jego pierwszy pełnometrażowy film fabularny Personel, zdobył pierwszą nagrodę na Festiwalu Filmowym w Mannheim.

W 1988 nakręcił dla Telewizji Polskiej dziesięcioodcinkowy cykl filmów pt. Dekalog. Seria ta była wyświetlana przez wiele sieci telewizyjnych na świecie i zyskał bardzo pochlebne recenzje krytyków filmowych. Kinowa wersja Dekalogu V – Krótki film o zabijaniu otrzymała nagrodę Felixa w 1988, jako pierwszy europejski film fabularny uhonorowany tym wyróżnieniem.

Po sukcesie Dekalogu, nakręcił kilka filmów we Francji, pomimo nieznajomości języka francuskiego. Gdy ukończył pracę nad trylogią Trzy kolory, zapowiedział zakończenie kariery reżyserskiej. Dwa lata później zmarł w trakcie operacji, która była konsekwencją ataku serca. W międzyczasie, w latach 1993-1996 wykładał reżyserię na swojej macierzystej uczelni.

Zajął się fabułą już jako uznany twórca dokumentalny, początkowo jego filmy fabularne były realizowane w sposób inspirowany technikami dokumentalnymi ("Personel", "Amator", "Przypadek").

Z czasem jednak zaczął się oddalać od stylistycznego realizmu paradokumentalnego i stopniowo redukować szczegóły obyczajowe – jako mogące zamulać i przesłaniać filozoficzną i metafizyczną treść filmów i rozpraszać widza. Przełomowy jest tu serial telewizyjny "Dekalog" i kinowe wersje dwóch jego odcinków czyli "Krótki film o miłości" i "Krótki film o zabijaniu". Następne filmy zrealizował już na Zachodzie, we Francji i Szwajcarii. Jest to "Podwójne życie Weroniki" i trylogia "Trzy kolory", zrealizowane przez niego przy zupełnej nieznajomości języka francuskiego. Kreacyjność kamery, konsekwencja plastyczna i niezwykła precyzja konstrukcji fabularnej to cechy, które najbardziej pokazują, jak bardzo oddalił się od technik dokumentalnych.

Ogólna filozofia jego ostatnich filmów jawi się następująco: istnieje jakaś transcendencja mająca wpływ na ludzki los, ale człowiek zupełnie utracił już zdolność jej odczuwania, rozpoznania, a tym bardziej nazwania. Człowiek o niej zapomniał.

Był dwukrotnie nominowany do Oscara (za film Trzy kolory. Czerwony) oraz trzykrotnie do Złotej Palmy (za Trzy kolory: Czerwony, Podwójne życie Weroniki oraz Krótki film o zabijaniu).

(Źródło: Wikipedia.org)