Ryszard Kapuściński Tribute

Urodził się 4 marca 1932 r. w Pińsku, na Polesiu (dzisiejsza Białoruś). Zmarł w Warszawie 23 stycznia 2007 r.

W 1950 r. zdał maturę w warszawskim liceum im. Staszica. W roku 1951 rozpoczął studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego przeniósł się jednak na Wydział Historii, który ukończył w 1956 r.

Po studiach powrócił do „Sztandaru Młodych” gdzie publikował  jeszcze przed maturą. Tam rozwijał swój dziennikarski warsztat. Już wtedy zauważono jego zdolności reporterskie. Za reportaż z Nowej Huty „To też jest prawda o Nowej Hucie” otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

W 1956 r. wyruszył w swoją pierwszą wielką podróż. Odwiedził Indie, Afganistan i Pakistan. W następnym roku wyruszył do Chin i Japonii. Podróż przerwał wcześniej niż planował. W kraju nastąpił odwrót od gomułkowskiej odnowy. Rozwiązano kolegium redakcyjne „Sztandaru”. Chcąc zamanifestować solidarność z kolegami z redakcji na własną rękę podjął decyzję o powrocie z Pekinu do Polski.

Po powrocie odszedł ze „Sztandaru”. Pracował w Polskiej Agencji Prasowej. Pod koniec 1958 r. otrzymał etat w „Polityce” w dziale krajowym. Reportaże z podróży po Polsce sprawiły, iż nazwisko Kapuścińskiego stało się znane. Prawdziwą sławę przyniosły mu jednak relacje z ogarniętego wojną domową Konga.

Podróż do Afryki prawdziwie rozbudziła zamiłowania reporterskie Kapuścińskiego, zaczął rozumieć, że to co szczególnie go interesuje to: „zafascynowanie krajami budzącymi się do życia, nowymi kontynentami, gdzie wszystko dopiero staje się, gdzie nędza i głód splatają się z nadziejami na lepsze jutro".

W 1962 r. z „Polityki” wrócił do PAP-u, którego został stałym korespondentem w Afryce. W tym samym roku ukazał się debiut literacki reportera „Busz po polsku” - cykl reportaży o tematyce krajowej.

Pobyt na czarnym lądzie był okresem szczególnie intensywnej i ciężkiej pracy reporterskiej. Wszędzie tam, gdzie działo się dużo, był Kapuściński. Potrafił w doskonały sposób przewidzieć to, co ma się wydarzyć. Ta zdolność wynikała z doskonałej znajomości i rozeznania w sprawach Afryki. Kapuściński potrafił wyczuć wewnętrzne napięcia. Był wszędzie tam, gdzie inni bali się być. Bez wątpienia było to jednym z powodów ogromnej popularności autora wśród czytelników. O sytuacji  Trzeciego Świata pisał w „Czarnych gwiazdach” (1963) i w „Gdyby cała Afryka” (1969).

Do powrotu z Afryki zmusił Kapuścińskiego stan zdrowia. Zachorował na gruźlicę i malaryczne zapalenie opon mózgowych. W 1967 r. znalazł się w szpitalu w Warszawie. Po rekonwalescencji powrócił do redakcji PAP. Niespokojna dusza dawała o sobie znać, o czym pisze w „Wojnie Futbolowej”: „Wróciłem do redakcji (był to początek roku 1967) i zupełnie nie wiedziałem, co robić. Czułem się wewnętrznie rozbity, rozsypany, nie przystawałem do niczego, nie kontaktowałem, byłem nieobecny.(...) Choćby mój szef posadził mnie wówczas za biurkiem z hebanu inkrustowanego masą perłową - i tak bym uciekł. Siedząc za biurkiem czuję zbliżający się koniec, ginę.”

W połowie 1967 r. wyruszył na Kaukaz. Efektem tej trzymiesięcznej podróży jest "Kirgiz schodzi z konia" (1968). Na jesieni tego roku został korespondentem PAP w Ameryce Południowej, przez 5 lat mieszkał w Chile, Brazylii, Meksyku i Boliwii. Relacje z tych podróży możemy przeczytać w „Dlaczego zginął Karl von Spreti” (1970) „Chrystus z karabinem na ramieniu” (1975), a także w „Wojnie futbolowej” (1978).

Kapuściński nie potrafił ustać w miejscu, ciągle szukał tematów. 1974 r. powrócił do Polski, gdzie rozpoczął pracę w tygodniku „Kultura” (do 1980 r.) W czasie pracy w „Kulturze” nadal nieustannie podróżował, kilkakrotnie był między innymi w Angoli, Etiopii i Iranie. Szczególnie ważne książki związane z tym okresem to „Jeszcze jeden dzień życia” (1976), „Cesarz” (1978) i "Szachinszach" (1982).

Kapuściński zaskoczył wszystkich sposobem przedstawienia reportażu. Łącząc cechy reportażu z powieścią, dał się poznać jako doskonały pisarz. Szczególnie głośno mówiono o „Cesarzu”. Książkę przełożono na trzydzieści języków (m.in. na japoński i perski). Adaptacja teatralna z 1979 roku wywołała zachwyt w Toronto, Amsterdamie, Oslo, Budapeszcie.

Od  początku lat 80. Kapuściński poświęcił się pisarstwu. Wyrazem tego jest zbiór wierszy „Notes” (1986) oraz „Lapidarium” (1990).  W 1993 r. wydał „Imperium”, relację z podróży po byłych południowych republikach ZSRR. Książka jest opisem zmian, jakie zaszły po upadku ZSRR.  Kolejną pozycją jest „Heban” (1998), w której powraca do tematu afrykańskiego. W 2002 r. ukazała się piąta część „Lapidariów”. W 2003 „Autoportret Reportera”.
1 października 2004 ukazała się nowa książka Kapuścińskiego - "Podróże z Herodotem".
W 2006 roku nakładem wydawnictwa Znak ukazała się książka "Ten Inny"